Grote verschuiving in dakloosheidsbeleid: Verplichte behandeling en strengere handhaving.
Deze wet verandert de aanpak van dakloosheid fundamenteel, door af te stappen van het beleid van 'Huisvesting Eerst' en in plaats daarvan verplichte institutionele behandeling (ziekenhuizen of asielen) te bevorderen voor daklozen die niet voor zichzelf kunnen zorgen. Het geeft prioriteit aan federale financiering voor staten die verboden op openbaar drugsgebruik, wildkamperen en kraken strikt handhaven, en maakt huisvestingshulp afhankelijk van deelname aan geestelijke gezondheidszorg of verslavingsbehandeling.
Belangrijkste punten
Einde van 'Huisvesting Eerst': Federale huisvestingshulp wordt afhankelijk gesteld van deelname aan verslavings- of geestelijke gezondheidsbehandeling.
Vergemakkelijking van gedwongen opname: Procedures voor civiele opname (institutional commitment) worden versoepeld voor daklozen die risico's vormen of niet voor zichzelf kunnen zorgen.
Strengere handhaving: Federale subsidies krijgen prioriteit voor steden die actief wildkamperen, kraken en openbaar drugsgebruik verbieden.
Heroriëntatie van fondsen: Federale middelen worden weggeleid van 'schadebeperkende' programma's (zoals veilige consumptieplekken) naar evidence-based behandeling en institutionele zorg.
Ingediend
Burgerpeiling