Nowe zasady klasyfikacji pracowników i niezależnych wykonawców w prawie federalnym.
Ustawa wprowadza jasne, federalne kryteria decydujące o tym, czy jesteś pracownikiem (z prawem do świadczeń i ochrony) czy niezależnym wykonawcą (samozatrudnionym). Dla osób, które nie spełniają kryteriów obowiązkowej klasyfikacji, ustawa pozwala na wybór statusu. Zmiany te mają bezpośredni wpływ na Twoje prawa pracownicze, obowiązki podatkowe oraz dostęp do ubezpieczeń i świadczeń socjalnych, ujednolicając definicje w kluczowych ustawach federalnych, takich jak prawo pracy i podatki.
Kluczowe punkty
Wprowadzenie dwutorowej klasyfikacji: albo jesteś obowiązkowym pracownikiem, albo obowiązkowym niezależnym wykonawcą, w oparciu o nowe, szczegółowe definicje.
Obowiązkowy status pracownika dotyczy osób, które mają 'istotny związek ekonomiczny' z pracodawcą (np. pracują w pełnym wymiarze godzin, a ich wynagrodzenie jest oparte głównie na czasie pracy, a nie na prowizjach).
Osoby, które nie spełniają kryteriów obowiązkowych, mogą same wybrać, czy chcą być pracownikiem, czy niezależnym wykonawcą, pod warunkiem pisemnej umowy z kontrahentem.
Ustawa ujednolica definicje 'pracownika' i 'pracodawcy' w kluczowych aktach prawnych, w tym w ustawie o standardach pracy (FLSA), ustawie o stosunkach pracy (NLRA) oraz w kodeksie podatkowym.
Wprowadzono kary finansowe za celowe lub lekkomyślne błędne sklasyfikowanie pracownika jako niezależnego wykonawcy (15% wypłaconego wynagrodzenia).
Wygasło
Głosowanie Obywatelskie