Zmiana polityki bezdomności: Obowiązkowe leczenie i zaostrzenie przepisów porządkowych.
Ustawa radykalnie zmienia podejście do bezdomności, promując przymusowe leczenie i umieszczanie w placówkach (szpitalach/azylach) osób niezdolnych do samodzielnej opieki, zamiast dotychczasowej polityki "Najpierw Mieszkanie". Wprowadza surowsze egzekwowanie zakazów publicznego biwakowania, koczowania i używania narkotyków, a także uzależnia pomoc mieszkaniową od podjęcia terapii uzależnień lub leczenia psychiatrycznego.
Kluczowe punkty
Koniec z polityką "Najpierw Mieszkanie": Pomoc mieszkaniowa będzie wymagała od beneficjentów podjęcia leczenia uzależnień lub psychiatrycznego.
Wzrost przymusowego leczenia: Ułatwienie procedur cywilnego zobowiązania do leczenia (institutional commitment) dla osób bezdomnych uznanych za niezdolne do opieki nad sobą lub stwarzających ryzyko.
Surowsze egzekwowanie prawa: Priorytetowe traktowanie dotacji federalnych dla miast, które aktywnie zakazują biwakowania, koczowania, squattingu i publicznego używania narkotyków.
Redystrybucja funduszy: Zakaz finansowania programów redukcji szkód (np. bezpiecznych miejsc do zażywania narkotyków) na rzecz programów opartych na dowodach i leczenia instytucjonalnego.
Wniesiono
Głosowanie Obywatelskie